<!– @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>
من یک شیعه هستم. ابتداً چون پدرم شیعه بوده و مدتها قبل از اینکه بدانم (یا به خاطر بیاورم!) شیعه بودن یعنه چه، و اصلاً دین چیه، این تعابیر در شناسنامه من نوشته شده بودند. تشیّع از بزرگترین سوالات در ذهن منه. مدتها بهش فکر میکنم. دوست ندارم برچسبی داشته باشم، اما ندونم اون چیه.
تشیّع، آن گونه که دیدهام، فراتر از یک مذهبه، و این علاقه من برای درک و شناخت اون رو بیش از پیش میکنه. تشیع تبدیل شده به یک تفکر و جهان بینی که نمیدونم بدرستی یا به غلط با جنگ و خشونت و مبارزه اجین شده. از دیگر ارکان تشیع اعتقاد به یک منجیه، و باز این هم از سوالات بزرگ در ذهن منه. این منجی کیه و چرا جامعه ما به شدت علاقه منده حل و فصل همه چیز رو به پای این منجی ببنده. البته مذاهب دیگه هم کمابیش اعتقاد به یه منجی دارن، ولی این اعتقاد در تشییع خیلی شدیدتر و حادتره.
اثبات خدا، پیامبرش و قرآن او اگرچه خود مسئله بزرگیه، اما برای انسانی منصف چندان هم سخت نیست. تقریباً غیر ممکنه حتی کمی قرآن رو بشناسید و هنوز هم خودتون را متقاعد کنید که این کتاب الهی نیست. اما در مورد تشیع، من هیچگاه نتونستم مدرکی به این قدرت و روشنی پیدا کنم.
چرا تشیع با جنگ آمیخته است؟ در قلب تشیع واقعه کربلا قرار داره. حرکتی که قرنها پیش توسط یک «معصوم» (که باز از ارکان تفکر شیعه است) انجام شده. اما پس از اون معصوم، و به نام او، چه حرکتهایی که به اسم دین و حفظ اون توسط دیگران انجام شده و به جرأت میشه گفت که شاید به دین هم ضربه زده تا اینکه اون رو عزیز کنه.
به طور مثال، الان اکثریت قبول دارن که به سرانجام نرسیدن صلح خاورمیانه، (علاوه بر دلایل دیگه) به شدت ریشه در گروههای تندروی شیعی مثل حماس و حزب الله لبنان داره که این تفکر اونها هم خود برگرفته حرکت حسین در کربلاست. ولی نباید فراموش کنیم که از دوازده امامی که در تشیع به اونها اعتقاد داریم، فقط یکی دست به اسلحه برد و بقیه زندگی مسالمت آمیز رو به درگیری مستقیم ارجح دونست. تشیع رو نهضت امام صادق هم میدونن. حرکت اون بزرگوار بر اساس تعلیم و تربیت بوده که تونست تشیع رو حفظ کنه، اما چرا امروزه کمتر کسی تشیع رو آن گونه که او بما آموخته دنبال میکنه؟
سعی کردن ما رو از کودکی متقاعد کنن که روزی که منجی بیاید، جنگ به پا میکنه و به زور دین رو سوار مردم میکنه! به این گفته هم شک دارم. دین او آنقدر شفاف و پاک خواهد بود که مانند دین محمد خودش در دلها نفوذ کنه، نه با زور شمشیر و اسلحه…
دولت تندرویی که هم اکنون بر مسند قدرته، به سرعت پس از به قدرت رسیدن فهمید که نه تنها یک شبِ نمیشه همه اون قولهایی رو که داده عملی کرد، بلکه تو این مملکت بلبشور چند سال هم کمه. خوب این جاست که دید اگه همه چیز رو به اون منجی واگذار کنه، خیلی خوب میتونه سروته قضیه رو هم بیاره. این قضیه رو به روشنی میشه در نطقهای رئیس جمهور دید. اینکه ای منجی بیا که اوضاء خیلی بیریخته و … .
بنابراین اولا باید به دنبال دلایل عقلانی و مستندی از تشیع باشم تا لااقل بدانم چه هستم. ثانیاً، تشیع هر چه باشه، احساس میکنه که به شدت مورد استفاده کاربردی دولتهایی که نفعشون رو در اون میبینن قرار گرفته. افسوس که این استفاده کاربردی از دین، قرنهاست که بوده و خواهد بود.
برچسبها: تشیع
